کاغذ پاره‌های من

این بیمارستانی است که یک روزی بانوی اول کشور در آنجا ولیعهد و شاه آینده یک کشور را به دنیا آورد. در چهار راه مولوی،ناف جنوب شهر تهران واقع است. الان جنوب شهر است همان موقع هم جنوب شهر بود و در قرق لاتهایی مثل آقا طیب و ...

سلطنت‌طلب نیستم اما می‌خواهم تفاوت دوتا تفکر را نشان دهم. بانوی اولی که شاه آینده را در بیمارستان جنوب شهر زایمان می‌کند را مقایسه کنید با آنهایی که نوه و نتیجه‌های دست چندمشان در بیمارستان‌های انگلیس زایمان می‌کنند. این تفاوت در تفکر است. احساس تعلق یکی به کشور و مردم ایران و دیگری احساس تعلق به یک کشور دیگر. حالا می‌خواهی اسم بچه را بگذار الیزابت،ایران یا کاترین.

تولدت مبارک بانو

لینکش را گذاشتم تا قبل از این که بعضی‌ها حمله کنند،بخوانند که این بانو برای زنان و دختران ایران چه کارهایی کرده است.

این لینک هم جالبه. اسامی قبلی بیمارستانها را می‌توانید پیدا کنید.جالبه که فقط اسم بیمارستان شوروی با اسم بعد از سال 57 با هم سنخیت دارد.

خیلی سرم شلوغه. فقط اومدم یک یاداوری بکنم. یادتان است بعد از سقوط هواپیما بسیاری از مجامع بین‌المللی گفتند که با توجه به شرایط آن زمان ایران باید اعلام وضعیت جنگی می‌کرد و از پرواز هواپیماها جلوگیری می‌کرد؟ یادتان است که همه ماها آن شب راحت و آسوده توی خانه‌هایمان خوابیده بودیم در حالیکه نیروی نظامی کشور آماده باش بود و باید وضعیت جنگی اعلام می شده و به ماها هم هشدار می‌دادند.

حالا اینکه فکر نکنید چون الان هم همه چی آروم هست ما چقدر خوشبختیم. نمی‌خواهم بترسانمتان اما فقط می‌خواهم بگویم حداقل آماده باشید و شاخک‌هایتان را تیز کنید. جهان بر ترکاندن و محو کردن غزه اتفاق نظر دارد حتی خود عربها! ما هم که یک جاهای حمله کنندگان را غرق ماچ و بوسه کرده‌ایم. کوله پشتیتان را آماده و دم دست بگذارید همان طور که برای مواقع زلزله آماده می‌گذاشتید. افغانستان همچنان دارد می‌لرزد.

آنهایی که به تاریخ جنگ علاقه دارند این مستند را ببینند.

آنهایی که قلب ضعیف دارند نبینند پر از گریه است.